Je blijft maar doorgaan. Nog even dat ene artikel lezen. Nog snel reageren op dat appje van een cliënt. Nog een podcast luisteren, een training volgen, een post schrijven.
Want diep vanbinnen knaagt het stemmetje: Je doet niet genoeg. Je weet nog niet genoeg. Wie ben jij om achterover te leunen?
Je werk gaat over ruimte geven aan anderen — maar intussen loop jij zelf over.
Grenzen? Die verschuif je telkens een stukje verder. Tijd voor jezelf voelt al snel als tijdverspilling. Rusten als luiheid. Nee zeggen als falen.
En toch… voel je het. Dat iets niet klopt. Dat dit tempo, deze eisen, deze houding richting jezelf… je langzaam opbreekt.
In deze blog neem ik je mee in vijf praktische stappen om grenzen te stellen zonder schuldgevoel — niet tegenover anderen, maar tegenover jezelf.
Zodat jij leert stoppen met doorgaan vanuit bewijsdrang, en in plaats daarvan ruimte kiest. Rust. Zelfvertrouwen.
Herken het patroon: wanneer ga jij over je grens?
De eerste stap om grenzen te leren stellen zonder schuldgevoel is bewustwording.
Let op momenten waarop je denkt:
– “Nog even volhouden.”
– “Ik kan dit niet maken.”
– “Ik moet hier gewoon doorheen.”
Vaak zijn dit niet momenten waarop anderen iets eisen, maar waarop jij jezelf onder druk zet.
De lat ligt torenhoog. De pauzeknop ontbreekt. En je innerlijke stem zegt dat je pas mag rusten als je eerst genoeg hebt gegeven.
Praktische oefening:
Houd een week lang een grensdagboek bij. Schrijf op:
– Wanneer voel je onrust, irritatie of uitputting?
– Wat ben je dan aan het doen?
– Wat denk je op dat moment?
Zo zie je waar je structureel over je eigen grenzen gaat — vaak ongemerkt.
Erken je eigen behoefte als legitiem
Een valkuil van veel coaches en therapeuten is dat ze hun eigen behoeften wegcijferen. Je hebt geleerd te geven, te zorgen, beschikbaar te zijn.
Maar jij mag ook ontvangen. Rust nemen. Pauzeren. Grenzen stellen.
Zonder uitleg. Zonder schuldgevoel.
Belangrijk om te onthouden:
Je stelt geen grens tegen iemand anders, maar voor jezelf.
Je hoeft niet eerst uitgeput te zijn om ‘rust te verdienen’. Je mag kiezen voor jezelf, omdat jij er ook toe doet.
Oefen met kleine, duidelijke keuzes
Grenzen stellen als coach of therapeut betekent niet altijd een groot, krachtig “nee” uitspreken.
Begin klein en helder:
– “Ik stop om 17.00 uur.”
– “Ik kijk vanavond niet naar mijn telefoon.”
– “Ik kies vandaag voor rust, zonder me te verantwoorden.”
Elke keer dat jij voor jezelf kiest, ook al is het klein, geef je je systeem een nieuw signaal:
Ik ben veilig. Ik mag stoppen. Ik ben genoeg.
Adem door het ongemak heen
Grenzen stellen zonder schuldgevoel klinkt fijn, maar in de praktijk voelt het vaak wél ongemakkelijk.
Je innerlijke criticus komt in actie. Je angst voor afwijzing. De overtuiging dat je tekortschiet.
Het geheim? Niet vechten tegen dat ongemak, maar er met bewuste aandacht doorheen ademen.
Voel je voeten. Ontspan je schouders.
En zeg zachtjes tegen jezelf:
“Dit is spannend, maar ik ben veilig. Ik hoef niets te bewijzen.”
Elke keer dat jij blijft staan in het ongemak, bouw je innerlijke stevigheid op. En dat maakt elke volgende grens makkelijker.
Herinner jezelf: waarom doe je dit?
Op momenten dat het moeilijk is, keer dan terug naar je intentie.
Waarom wil jij grenzen leren stellen?
– Omdat je voelt dat je op raakt
– Omdat je verlangt naar ruimte
– Omdat je anderen alleen echt kunt dragen als je ook voor jezelf staat
Je stelt grenzen niet omdat je hard bent, maar omdat je zacht wil blijven — voor jezelf én voor anderen.
Grenzen stellen zonder schuldgevoel is een volwassen manier van zelfzorg.
Tot slot: wees zacht voor jezelf
Grenzen stellen zonder schuldgevoel vraagt oefening. Zeker als je jarenlang hebt geloofd dat je alleen waardevol bent als je blijft geven, presteren en doorgaan.
Maar jij mag pauzeren. Rusten. Nee zeggen.
Je hoeft niets meer te bewijzen. Je bent al genoeg.
0 reacties